Emin Kanbur – Vicdanın Sesi
Türk Gıda Kodeksi Siyah Çay Tebliği açıktır: Kurallara uygun üretilen siyah çayın boyaya ya da renklen diriciye ihtiyacı yoktur.
Türk çayı, doğallığı, buruk tadı ve aromasıyla zaten kalitesini ortaya koyar.
Yaklaşık yüz yıllık çay tarihimiz, bu ürünün üreticinin emeği ve tüketicinin güveniyle bugünlere geldiğini gösteriyor.
Ancak son yıllarda yaşanan bazı gelişmeler bu güveni maalesef zedeliyor.
Her yıl yaklaşık 1,5 milyon ton yaş çay yaprağı işleniyor ve bunun yanında kontrolsüz yaş Çay Hasadı ve alımların dan dolayı 60-70 bin ton civarında lifli, odunsu imalat atığı oluşuyor.
Bu materyaller asla ve asla siyah çay kapsamında kesinlikle değildir. Geçmişte yaş çay hasadında ve alımında kalite kontrolü daha sıkı yapılır, saplı ve odunsu kısımlar ayıklanırdı ve ya hiç hasat edilmeden çay bahçelerine kalırdı.
Bugün ise bu hassasiyetin azaldığı ve zaman zaman hiç uygulanmaz olduğu görülüyor.
Nedenimi insanın aklına neler gelmiyor ki dile getirmek bile istemiyorum.
Sorun da burada başlıyor. tahminen 70 000 ton bu atıklar (Çay Çöpleri) Doğal çay gibi renk ve dem vermeyen bu materyallerin odunsu kısımlar yasa dışı biçimde yeniden işlenerek çay görünümüne getirilmeye çalışıldığı, bazı denetimlerde de uygunsuz kimyasal boya kullanımının vs. tespit edildiği kamuoyuna yansıdı.
Bu durum yalnızca ilgili firmaları değil, tüm sektörü zan altında bırakıyor.
En büyük zararı ise dürüst çalışan üretici ve sanayiciler görüyor. Kurallara uygun üretim yapan işletmeler de aynı şüpheyle karşılaşıyor, tüketici ve itibar kaybına uğrayan özel sektör çayına mesafeli yaklaşmaya başlıyor.
Yapılması gereken bellidir: Denetimler sıkılaştırılmalı, Türk Gıda Kodeksi eksiksiz uygulanmalı, tüketiciyi aldatan üretime kesinlikle izin verilmemelidir.
Çünkü burada söz konusu olan yalnızca ticaret değil; halk sağlığı, üreticinin emeği ve Türk çayının itibarıdır.
Biraz daha fotoğrafa geniş baktığımızda sanki sicak içeçekler sektöründe ÇAY büyük bir operasyonla devre dişi birakılıyor teorileri bile insanın aklına gelmiyor değil.
Devasa bir pazar 80 milyonluk bir ülke ve en çök tüketilen milli içecek ÇAY.
Bu pazarda gözü olan kapitalist sermayenin bu gidişat herhalde ya arayıp bulamadığı ve ya olması için mücadele verdiği bir operasyon mu, kim bilir.
Çay, Karadeniz’in ekonomik omurgasıdır. Yüz binlerce ailenin geçim kaynağı olan bu değerin yıpranmasına göz yummak, geleceği riske atmaktır.
Bugün suçlu aramaktan sa çok çözüm üretme zamanıdır.
Gel gör ki ne ilgili Dernekler sektör temsilcisi Odalar ve akil insanlar konu hakkında gerekeni yapmakta sessiz kalıyorlar.
Çünkü çay giderse yalnızca bir ürün değil; Rize, Karadeniz, çay üretici, sanayici ve en önemlisi tüketicinin güveni zarar görür.
Türk çayını korumak, emeği, dürüstlüğü ve ülkemizin geleceğini korumaktır.
Emin Kanbur / Çay Üreticisi